یه روایت هست توی بعضی مقتل ها که می گه:

عده ای از محبین اهل البیت بودند که در معرکه عاشورا حضور داشتند ولی جرات جنگیدن نداشتند که حالا نمی خوام در مورد چراییش بگم.اونا داشتند می دیدند آل الله دارند کشته می شند.اونا روی تپه ای امن رفته و فقط گریه می کردند.اونا برای نجات کربلاییان فقط دعا می کردند و از خدایشان طلب یاری داشتند.همین.

 

 

ما در بهترین حالت مثل اونا نیستیم؟؟